ترکه ی   استاد   بر  دستان  تبدارش  ببین

                                                                چشم  غرق   ماتم  و  پاهای  افگارش  ببین

                              خط  خون را بر تن مشق شبانش می کشند

                                                                جامه ای عریان که می گرید زانکارش ببین

                             غنچه ای  نشکفته در باغی پر از جلاد بود

                                                                دست   بابا   ناتوان  بر  جسم  بیمارش  ببین

                             گرچه عمرش بی ثمر اما  پر از افسانه بود

                                                                تیر  و  ترکش  آمدند  از  بهر  تیمارش ببین

                             کوچه دیگر جای بازی های آن کودک نبود

                                                               جای  جنگست و تباهی  رنگ و آثارش ببین

                             می دود   گریان  به  دنبال   نشان  مادرش

                                                               گشته  محروم  از  تماشا  یا که دیدارش ببین

                             مادری  گم کرده طفلش در درون خانه اش

                                                               حال  و  روز  تیره  و  اندوه  بسیارش  ببین

                             گوشه ای گم گشته دستش بر گریبان جنون

                                                               رد  خون  را  بر  تن  بی جان دیوارش ببین

قصه ای   دارم   برایت  گوش  کن                        طعم   تنهائی  من   را   نوش   کن

نامه ای   ناخوانده   دارم   باز   کن                        گوش   بر  این   ساز  بد آواز  کن

عابری  دیدم  شبی  در  تاب  و  تب                        بوسه ای   افتاده   از   دستان   لب

خستگی هایش  به  دوشش می کشید                        تا   به   این  دنیای  پوشالی  رسید

او  در  این  دنیای  صفحات  و کلید                        چهره ای    از    آشنایی   را  بدید

عکس   از آن کس  که قبلا دیده بود                         یا که نامش  رابه گوشش چیده بود

تا   که   آمد   لب  به   گفتن  وا کند                         آشنا     گفتش    قلم     پیدا    کند

با  قلم   از   غصه هایت   قصه  گو                        از   پریدن   پر  کشیدن  هم   بگو

گر به دستت  بال  این  پرواز نیست                        گوش و چشمم از برایت باز نیست

گر  چه  عابر  با   قلم   بیگانه  بود                         در  قفس ها  از  برایش  خانه بود

چون  قلم   را   دید   دستانش  رمید                        هر چه بر دل  داشت می آمد   پدید

بال  او   دستش   قلم    بودش  کلید                         قفل  سینه   با ز  کردش  دل  پرید

پر  کشیدن   در  قفس  را  می کشید                        میله هایش   را   ولی چشمی  ندید

من  کنون   بازم   به   پرواز   آمدم                         تا   بگویم  حرف   دل   باز  آمدم

                        تا به  کي  حرف دلم در واژه ها  پنهان کنم   

                                                                      دل  درون سينه زنداني و تن  زندان کنم

                        يک  نفس  از دل برآي و  بر تن کاغذ بريز  

                                                                      تا ازاين کاغذ بسازم موشکی  ويران کنم

                                                                       داغ دل

                        داغیست به جانم نه بسوزد نه بسازد           جان است قمارم نه برد او نه ببازد