دفتری  پر کاغذ، کاغذی  خط  خورده    

                                   مصرعی  بی  مصرف،شعر مادر مرده

          چکه  نوری  زوری،می نشیند  با  من

                                   روی  برگی  کاهی ، از  درختی  مرده

          خودنویسی  بی سر، جوهرش بر میزم              

                                   میزمن محکومست،چونکه جوهرخورده

          گرد  و خاکی آنجا،خانه ای   می سازد

                                   دسـتـمالــی  دیشب ، خانـمانـش   بــرده

          آن  طرف تر  قرآن ،  شاهدی   بیگانه           

                                  ابن  عبداللهی    ،     تحفه ای    آورده

          جانمازی  بر میز  ، مهر  سنگی  دارد

                                  سوسماری در آن، که عرب  می خورده 

          و  تراشی  در رأس ، حاکم  میزم   شد

                                  می تراشد  هر  کس ، که  درشتی  کرده

          گرچه روزست ولی،میزمن درخوابست