آسمان تنها نخواهد ماند ... ماهم می شوی؟

 روشنی بخش ِ شب تار و سیاهم می شوی؟

 خسته ام از انعکاس ِسایه ی سردرگمی

 چاره ی غمباد ها ... درمان ِآهم می شوی؟

 در هوای زندگی این سو و آن سو می روم

 ریشه ای بر قامت ِبی جان ِکاهم می شوی؟

 طعنه ی آئینه ، دائم نقره داغم می کند

 چشم در چشم ِنقاب ِپرگناهم می شوی؟

 گریه کردن هم برایم مثل سابق ساده نیست

 لااقل یک بازدم هم بغض ِما هم می شوی؟

 دور دور افتاده ام از شاهراه ِ آسمان

 جای پای محکمی در کور ِراهم می شوی؟

 چاه ِتنها بودنم را در بیابان کنده ام

 یوسف زهرا ، شبی مهمان چاهم می شوی؟