نگاه کن نشکسته ، بهم نمی ریزد

خرابه ای نشد و بر سرم نمی ریزد

سراغ خواب تو را تا سحر نمی گیرد

غزل نمی شود و از قلم نمی ریزد

کنار عکس تو دارد به خود نمی پیچد

به کوچه های پر از پیچ و خم نمی ریزد

درخت خشک غرورش اسیر آذر نیست

و برگ برگ تنش دم به دم نمی ریزد

ببین که بعد تو حالا چقدر تنها نیست

و بغض نـَ ... نـَ ... نکرد اشک هم نمی ریزد