رخت رسوایی
چه بد
چه بد رختیست رسوایی،که زارد بر تن زارم
دو صد رحمت به عریانی،که پیشش آبرو دارم
من از جانم جدایی را ،تمنا می کنم هر دم
من از این بی سرو سامان،سرو سامان نمی خواهم
به چشم خویشتن اشکی،روان دارم نمی بینم
که اشکم می شود مرحم،و یا سوزد تن و جانم
نمی خواهم دگر یادش،زند زخمی به افکارم
چو من آن زخم کاری را، درون سینه ام دارم
به لب شکوایه بسیار و،به تن طاقت نمی بینم
که لب را تا کنون بستم،به جسمم لب به لب کینم
نگاهم را اگر گیری ، از این دنیای در گیری
دگر هر لحظه می بینی ، لب رو خفته بر زیری
سرآغازی به پایانم ، اگربخشی به الطافت
من آن آغاز و پایان را،همی بخشم به صرّافت